کشت باجره
مبداء پیدایش
باجره ازجمله نباتات مهیم غله ای است که کشت آن 5 الی 6 هزار سال قبل ازمیلاد تخمین زده میشود. احتمالاً کشت اولی آن درافریقای مرکزی صورت گرفته باشد، واز آنجا به دیگر نقاط جهان انتشاریافته است. احتمال دارد بعضی ازانواع باجره ازهندوستان منشه گرفته باشد. باجره ازخاور نزدیک (لبنان، فلسطین و...) به امریکا برده شده است. دانه های آن برای خوردن بشکل غذا استفاده میشود. انواع زراعتی آن که فعلاً وجود دارد درمناطق معتدل نیز توافق دارد. کشت باجره دانه ای (Grain sorghum) درسال 1874 م درکشورهای اروپایی رواج پیدا کرد. تاریخ اولی کشت باجره درافغانستان دقیقاً معلوم نیست، اما کشت آن درنواحی نزدیک دریای آمو، مزارشریف، شبرغان وبعضی ولایات دیگر صورت میگردد.
اهمیت اقتصادی باجره
دانه باجره دربسیاری کشورها مانند هند ، چین وافریقا یکی ازمهیم ترین غذاهای مردم آنجا را تشکیل میدهد. بعد ازآسیاب کردن تخم باجره ، ازآن درتهیه نان، کیک ، کلچه و... استفاده میشود. اگر با آرد گندم مخلوط گردد کیفیت آن بهتر میگردد. ازدانه باجره درتهیه پلو نیز استفاده میگردد.
همچنان از تخم باجره در تهیه خوراک (جیره ) حیوانات نیز استفاده وسیع صورت میگرد. از علوفه سبز باجره بقسم علوفه سبز و سایلج نیز استفاده میگردد.
مقدار پروتین دانه باجره نسبت به جواری زیاد بوده اما فیصدی شحم آن کم است. از 100 کیلوگرام دانه باجره درصنعت 36 لیتر الکول بدست می آید. دربعضی کشورها از نوع جارویی (Broom sorghum ) آن جهت تهیه جارو استفاده میگردد.
طبقه بندی زراعی باجره
1 – باجره دانه ای (Grain sorghum) : این نوع باجره بشتر برای تولید دانه کشت میشود، البته بعضی ورایتی های آن به منظور تولید علوفه سبز وسیلونیز استفاده میگردد. بعضی از ورایتی های آن عبارت اند از:
Ø کفیر (Kafir) : این ورایتی منشه افریقای جنوبی داشته و خوشه های آن استوانه ای شکل ، متراکم و رنگ دانه آن سفید ،صورتی و یا سرخ میباشد. این ورایتی برای تولید دانه وتهیه علوفه کشت میشود.
Ø هگاری (Hegari) : این ورایتی منشه آن سودان بوده، خوشه تخم مرغی شکل ، دانه های سفید وساقه های فرعی زیادی تولید میکند. برای تولید علوفه بشتر استفاده میگردد.
Ø میلو (Milo) : منشاء آن شرق افریقا است، خوشه آن داسودار، متراکم ودانه آن درشت ورنگ سفید ویازرد را دارا میباشد. این ورایتی قد کوتاه بوده وبیشتر بخاطر تولید دانه کشت میشود.
Ø دورا (Dura) : دورا خوشه های کرکدار وداسو دار دارد. شکل دانه گرد ویا عدسی میباشد. منشاء این ورایتی شمال افریقا میباشد.
Ø شالو (Shallu) : این ورایتی خوشه های سستی دارد. دانه آن بیضوی شکل بوده وبه رنگ سفید میباشد. این ورایتی بشتر درهند کشت میشود.
Ø کائولیانک (Kaoliang) : دارای ساقه های باریک وخشک بوده ، دانه های آن کوچک وبه رنگ سفید ویا قهوه ای میباشد. این ورایتی بشتر درچین کشت میشود.
2 – باجره قندی (Sweet Sorghum) : این نوع باجره ساقه آبدار وشیرین دارد وبشتر به منظور تولید سایلج ومایعات قندی کاربرد دارد.
3 – باجره علوفه ای (Grass Sorghum) : جهت تهیه علوفه کشت میشود، سودان گراس (Sudan grass ) و جانسون گراس (Janson grass) یا قیاق از انواع سورگوم علوفه ای میباشد. این نوع باجره بشتر جهت تهیه علوفه سیلو وچراگاه کاربرد دارد. بقسم وحشی دراکثر جاها سبز میکند وبسیارمقاوم میباشد.
4 – باجره جارویی (Broom Sorghum) : طول خوشه ویا Panicle آن زیاد بوده وبه طول 30 تا 90 سانتی متر میباشد، برای تولید جارو کشت میگردد.
5 – باجره مومی (Waxy Sorghum) : اندواسپرم این نوع مقدار قابل توجهی موم دارد، که برای تولید جسپ ها بکارمیرود.
تمام انواع باجره های یاد شده قبل ازتولید گل دارای مقدارماده سمی بنام Dhurrin میباشد که یک گلوکوزید بوده وبه سادگی به پروسیک اسید تبدیل میشودکه دردامها مخصوصاً گاوهای شیری تولید مسمومیت میکند، لذا بهتر است پس از ظهور گل مورد استفاده قرارگیرد ، ویا پس از درو به مدت 24 ساعت درسایه قراگیرد تا پروسیک اسید آن تجزیه وتبخیر گردد تا درصد خطر کاهش یابد.
خصوصیات گیاهی باجره
باجره یک نبات یکساله بوده که مربوط فامیل نباتی poaceae بوده وجنس آن Sorghum میباشد. ساقه باجره از گره ها ومیان گره ها تشکیل گردیده است، از هرگره یک برگ بوجود می آید، تعداد گره ها درانواع مختلف از 7 تا 18 عدد گره میرسد. ارتفاع ساقه از 1 الی 3 متربوده اما دربعضی انواع تا 5 متر هم میرسد. ساقه اکثر انواع باجره نسبت به ساقه جواری باریک بوده ، اما ساقه باجره دانه ای نسبت به ساقه باجره قندی وجارویی ضخیم است. ساقه باجره استاده ، رنگ آن سبز تیره وسطح آن لشم وهمواراست. داخل ساقه جواری میان پر بوده ودارای شیره میباشد. درهربوته باجره درانواع مختلف آن از 1 تا 5 عدد ساقه ویا بشتر ازآن تشکیل میشود.
برگ بصورت متناوب بالای ساقه قراردارد. برگ باجره نسبت به جواری خورد بوده وریشه آن رشتوی وافشان ونسبت به جواری بشتر است.
سیستم گلی آن خوشه ای ویا Spike ودربعضی انواع مرکب ویا Panicle میباشد. گل باجره ازطرف شب ویا صبح ازقسمت بالایی شاخه ها بطرف پایین بازمیشود. برای بازشدن تمام گلهای panicle ویا spike سه الی نه روز ضرورت است. گرده افشانی درباجره خودبخودی صورت میگرد، اما تا 6% گرده افشانی غیرخودی صورت میگرد.
باجره نبات روزکوتاه بوده وبرای گل کردن خود به روزهای کوتاه وشب های دراز ضرورت دارد، زیرا که گلهای باجره ازطرف شب بازمیشود. تخم باجره دارای رنگهای سفید، تباشیری، زرد ، نصواری ، سرخ وقهوه ای میباشد.
خصوصیات اکولوژیکی باجره
باجره برای نموی خود به هوای نسبتاً گرم وخشک ضرورت دارند، بنابراین باید درمناطق کشت شود که هوای آن نسبتاً گرمترباشد. مقاومت باجره درمقابل گرمی بشتر ازجواری است. پایین ترین درجه حرارت برای نموی آن 30 تا 32 درجه سانتی گرید میباشد. اگر درجه حرارت دروقت انکشاف به 15 درجه سانتی گرید پایین آید رشد آن به کندی مواجه میشود. نبات باجره را میتوانیم به ارتفاع 2500 متر ازسطح بحر کشت نمود. نبات باجره درطول فصل نمویی خود به نور زیاد ضرورت دارد.
خاک های مورد نیاز باجره باید دارای عمق کافی بوده ورطوبت را با اندازه ای کافی درخود ذخیره کرده بتواند. درخاکهای ریگی به علت اینکه زود خشک میگردد برای کشت باجره غیرمناسب است. خاکهای کمی تیزابی نسبت به خاکهای قلوی مناسب تر است. این نبات درمقابل نمکیات خیلی حساس میباشد. بهترین خاک برای کشت باجره PH 6.5 تا 7 میباشد. خاکها باید ازنگاه مواد عضوی غنی باشد.
عملیات زراعتی باجره
آماده کردن زمین : زمین که درآن باجره کشت میشود ، باید کاملاً نرم بوده وبدون گیاه های هرز باشد. گرچه نبات باجره درمقابل کمبود آب مقاومت دارد اما بازهم لازم است جهت ذخیره رطوبت بشتر درتیرماه قلبه گردد. عمق قلبه بهاری نسبت به قلبه تیرمایی کمتر میباشد، یعنی 18 تا 20 سانتی متر.
انتخاب تخم : تمام شرایط که درانتخاب تخم جواری درنظر گرفته میشود ، باید در انتخاب تخم باجره هم درنظر گرفته شود.
وقت کشت : درمناطق معتدل تخم را معمولاً از اوسط بهار الی آخیر بهار کشت میکند. دراین وقت درجه حرارت درخاک به قدرکافی موجود میباشد. برای اینکه ازکشت باجره نتیجه خوب بدست آید، باید آنرا بشکل قطاری کشت نمود. درمناطق که کشت للمی آن امکان پذیر است باید قبل ازاینکه بارانهای بهاری قطع شود درکشت باجره اقدام گردد تا رطوبت لازم برای جوانه زدن موجود باشد.
مقدار تخم ریز: مقدار تخم برای کشت باجره 10 تا 12 کیلوگرام درهکتار است. اما مقدار تخم درشرایط مختلف فرق میکند ، مثلاً مقدار تخم در کشت باجره به مقصد تولید علوفه 30 کیلوگرام درهکتار میباشد.
عمق کشت : ازآنجایکه باجره دارای دانه های خرد میباشد ف بناءً نباید عمیق کاشته شود. درخاکهای مرطوب به عمق 2.5 سانتی متر و درخاکهای که رطوبت آن کم است به عمق 5 سانتی متر سفارش میگردد.
استعمال کود : ضرورت باجره به مواد غذایی در دوران نمو تقریباً مانند جواری میباشد. درمناطق گرم ازاستعمال کود حیوانی که باعث بالا رفتن درجه حرارت خاک میگردد باید خود داری شود. اما درمناطق معتدل مقدار 20 تن پاروی حیوانی درفی هکتار قابل سفارش است. درمناطق گرم بعوض کود حیوانی کودهای معدنی استفاده میشود. برای تولید 5 تن دانه باجره به مقدار 120KG/hec نایتروژن ف 50 kg/hec فاسفورس و 45 kg/hec پوتاشیم استعمال گردد. درمناطق خشک تأثیر کود بالای نبات باجره خیلی ضعیف میباشد، بنابراین لازم است نظر به وضعیت رطوبت خاک استعمال گردد.
آبیاری : باوجود اینکه باجره گیاهی است مقاوم به خشکی وبه علت داشتن دانه های کوچک درزمان جوانه زدن به آب فراوان نیاز دارد ودرشرایط دیم قادربه تولید عملکردهای خوبی است. این گیاه به آبیاری نیز واکنش خوبی نشان میدهد، ازینرو درزراعت دیم آن ، درصورت لزوم از آبیاری تکمیلی و درزراعت آبی از آبیاری کامل استفاده میشود. درحالت کلی اگر زمین درحین کاشت به اندازه کافی رطوبت داشته باشد تا 15 الی 20 روز بعد احتیاج به آبیاری ندارد وبعد از آن بنابرضرورت از 5 تا 8 روز آبیاری تا زمان برداشت احتیاج دارد.
برداشت : زمان ونحوه برداشت جواری بستگی به نوع مصرف آن دارد. اگر جواری جهت تهیه علوفه کشت شود ، پس از ظهور کامل گلها ونطفه بندی دانه ها آنهارا درو و سپس توسط چاپر ویا سوایل خردکن دیگر خرد مینماید. هرقدر دانه ها رسیده تر میشود میزان ماده خشک افزایش ومقدارماده سمی کاهش می یابد.
اگر جمع آوری به مقصد تولید دانه باشد باید رطوبت دانه بین 18 تا 20 درصد باشد، اما دربعضی اوقات خوشه های باجره زمانی جمع آوری میگردد که رطوبت آن به 14 درصد رسیده باشد.
برای سایلج نبات باجره را درمرحله شیره جمع آوری میکند، دراین مرحله مقدار زیاد مواد قندی درساقه نبات موجود میباشد.